فال حافظ غزل ۱۷۷: نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

ای صاحب فال، این غزل پر از «نه هر که» است: نه هر که چهره بیاراید دلبری می‌داند، نه هر که آینه بسازد اسکندر است و نه هر که کلاه کج بگذارد آیین سروری را می‌شناسد. حافظ میان ظاهر و حقیقت فرق می‌گذارد و به تو یادآوری می‌کند که در کاری که در پیش داری، به نشانه‌های بیرونی فریب نخوری. بیت شاهد پیامی روشن دارد: بندگی را مانند گدایان به شرط مزد مکن، زیرا دوست خود رسم بنده‌نوازی را می‌داند. یعنی کارت را از سر اخلاص انجام بده و نگران پاداش مباش؛ پاداش در زمان خودش می‌رسد. حافظ غلام همت رندی است که در لباس گدایی کیمیاگری می‌داند، یعنی از اندک، بسیار می‌سازد. او می‌گوید هزار نکته باریک‌تر از مو در این راه هست و تنها گوهرشناس قدر گوهر را می‌داند. پس ارزش خود را از چشم اهلش بسنج، نه از داوری هر رهگذری.