فال حافظ غزل ۲۰۰: دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با رازی از زبان چنگ و عود آغاز می‌کند: باده را پنهان بنوشید که مجازات می‌کنند. او از روزگاری می‌گوید که آبروی عشق را می‌برند، جوان را عیب می‌کنند و پیر را سرزنش؛ و مدعیانی که جز دلی تیره حاصلی نداشته‌اند، هنوز در خیال ساختن اکسیرند. این تصویرها نشان می‌دهند که در اطرافت ممکن است ادعا و هیاهو زیاد باشد. اما بیت شاهد، دو راه را پیش رویت می‌گذارد: گروهی وصل دوست را بر کوشش و تلاش بنا نهادند و گروهی دیگر کار را به تقدیر حواله دادند. پیام فال تو روشن است: منتظر تقدیر نمان و خودت دست به کار شو. حافظ می‌گوید صد ملک دل را با نیم‌نگاهی می‌توان خرید و خوبان در این معامله کوتاهی می‌کنند؛ یعنی مهربانی ارزان و پربهاست. او هشدار می‌دهد که بر پایداری روزگار تکیه مکن، زیرا این کارخانه‌ای است که پیوسته در حال تغییر است.