فال حافظ غزل ۲۰۱: شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از دام‌های راه و شرط‌های رسیدن سخن می‌گوید. او شراب بی‌غش و ساقی دلکش را دو دام راه می‌خواند که زیرکان جهان هم از کمندشان رها نمی‌شوند؛ یعنی وسوسه‌ها گاه از درون زیبایی سر برمی‌آورند. شاعر با فروتنی خود را عاشق و رند و نامه‌سیاه می‌خواند و با طنز می‌گوید هزار شکر که یاران شهر بی‌گناه‌اند. او می‌گوید گدایان عشق را حقیر مبین، که شاهان بی‌کمر و خسروان بی‌کلاه‌اند؛ ارزش آدم‌ها به جامه و عنوانشان نیست. هشدار مهمی هم دارد: هنگام وزیدن باد بی‌نیازی، هزار خرمن طاعت را به نیم جو نمی‌خرند؛ پس به کارهای نیک خود مغرور مشو. بیت شاهد، فال تو را جمع می‌کند: جز با ادب پا به خرابات مگذار، زیرا سالکان آن در، محرمان پادشاه‌اند. یعنی در هر محیط تازه‌ای که وارد می‌شوی، احترام و فروتنی کلید پذیرفته شدن است. در پایان، همت بلند را شرط عشق می‌داند.