فال حافظ غزل ۲۰۲: بود آیا که در میکده‌ها بگشایند؟

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با پرسشی پر از امید آغاز می‌کند: آیا روزی می‌رسد که درهای بسته گشوده شوند و گره از کار فروبسته ما باز شود؟ این پرسش، پرسش دل توست. گویا مدتی است کاری در زندگی‌ات گره خورده و هر چه کوشیده‌ای، دری به رویت باز نشده است. اما بیت شاهد پاسخی روشن و دلگرم‌کننده دارد: اگر این درها را به‌خاطر دل خودبینان و تنگ‌نظران بسته‌اند، دل قوی دار که به‌خاطر خدا گشوده خواهند شد. یعنی بسته ماندن کار تو از بی‌لیاقتی‌ات نیست، بلکه از سخت‌گیری یا تنگ‌نظری دیگران است و این حال پایدار نمی‌ماند. حافظ می‌گوید با صفای دل و کلید دعا، بسیاری از درهای بسته باز می‌شود. او از ریا و تزویر بیزار است و می‌خواهد در راستی باز باشد، نه در خانه فریب. پس اگر نیتت پاک است و راهت راست، به گشایش امیدوار باش. در روزهای پیش رو خبری یا فرصتی می‌رسد که گرهی قدیمی را آرام‌آرام باز می‌کند.