فال حافظ غزل ۲۰۳: سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

ای صاحب فال، حافظ در این غزل به روزگاری می‌نگرد که دفتر و دانشش در گرو باده بود و رونق میکده از درس و دعای او. او در بیت شاهد از بزرگواری پیر مغان می‌گوید: نیکی پیر را ببین که هر چه ما بدمستان کردیم، در چشم کرمش زیبا بود. این پیام برای تو آرامش‌بخش است؛ کسی هست که خطاهای گذشته‌ات را با چشم مهر می‌بیند و راه بازگشت همیشه باز است. شاعر می‌گوید دفتر دانش را با می بشویید، زیرا دیدم که فلک در پی آزار دل داناست؛ یعنی دانستن بی‌دل‌آگاهی، رهایی نمی‌آورد. او دل را به پرگاری مانند می‌کند که به هر سو می‌گردد اما در آن دایره پابرجاست؛ گردش و تلاطم زندگی، تو را از محور خودت دور نمی‌کند. در پایان هشدار می‌دهد که سکه زراندود حافظ نزد پیر خرج نشد، چون او از عیب پنهان آگاه بود. پس با صداقت کامل پیش برو.