فال حافظ غزل ۲۰۴: یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

ای صاحب فال، این غزل سراسر یادآوری است و هر بیتش با «یاد باد» آغاز می‌شود. حافظ روزهایی را به خاطر می‌آورد که یار پنهانی نگاهی به او داشت و نشان مهرش بر چهره پیدا بود؛ روزهایی که اگر چشم یار با عتاب می‌کشت، لب شکرینش معجزه عیسی داشت. بیت شاهد، زیباترین لحظه را نشان می‌دهد: صبحگاهی در مجلس انس، جز من و یار کسی نبود و خدا با ما بود. این یعنی بهترین لحظه‌های زندگی آن‌هایی هستند که در آن صداقت و حضور قلب هست. شاید تو نیز دلتنگ دوره‌ای از گذشته باشی. حافظ با این یادها نمی‌خواهد غمگینت کند؛ می‌خواهد بگوید آن روشنی واقعی بوده و می‌تواند دوباره برگردد. او اعتراف می‌کند آنچه امروز در مسجدش کم است، روزی در خرابات بود؛ یعنی گاهی باید سادگی و صفای گذشته را بازجست. یاد خوش، چراغ راه آینده است.