فال حافظ غزل ۴۴۱: چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟

ای صاحب فال، این غزل سراسر از «کاش» و «اگر» ساخته شده و دل شاعری را نشان می‌دهد که در فاصله میان آنچه هست و آنچه آرزو دارد، ایستاده است. حافظ می‌پرسد: چه می‌شد اگر دل آن ماه مهربان بود؟ که اگر چنان بود، حال ما چنین نبود. بیت شاهد گویای حال توست؛ شاید در نیت خود به نگاه و محبت کسی چشم دوخته‌ای و هنوز پاسخی را که می‌خواهی ندیده‌ای. حافظ آن‌قدر به یار دلبسته است که می‌گوید اگر بر هر سر مویش هزار جان داشت، بهای نسیم طره دوست نمی‌شد. او آرزو می‌کند که یار چون قطره اشک از پرده بیرون آید و بر دو دیده‌اش حکم براند. در بیت پایانی اما تسلایی هست: دایره عشق راه را بسته و حافظ چون نقطه در میانه آن سرگردان است؛ یعنی هنوز در دایره است و بیرون نیفتاده. پس امیدت را از دست مده؛ حسرت امروز، نشانه پیوندی است که هنوز زنده است، اما رسیدن به آن نیازمند حوصله و پرهیز از خیال‌بافی است.