فال حافظ غزل ۹۲: میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

ای صاحب فال، این غزل سراسر شیفتگی است و ردیف «میرمت» یعنی فدایت شوم. حافظ از خرامیدن یار می‌گوید و آرزو می‌کند پیش قد رعنایش جان بسپارد. او عاشق و خمار و دورمانده است و تنها نگاهی از آن چشم شهلا می‌خواهد. یار به او گفته بود لعل لبم هم درد می‌بخشد و هم دوا، و حافظ پاسخ می‌دهد که گاه پیش درد و گاه پیش درمان فدایت می‌شوم. این فال از عشقی پرشور خبر می‌دهد که دلت را پر کرده است. شاید کسی را دوست داری و گمان می‌کنی برای جلب نگاهش باید همه‌چیز را فدا کنی. پیام غزل زیبایی این دلدادگی است، اما در پس آن حکمتی هم نهفته است: حافظ می‌داند که جایش در خلوت وصل نیست و باز هم از عشق دست نمی‌کشد. یعنی عشق راستین به پاسخ فوری وابسته نیست. فال تو می‌گوید دلدادگی‌ات صادقانه است و ارزش دارد، به شرط آنکه خودت را در آن گم نکنی و با شکیبایی و احترام به طرف مقابل، اجازه دهی محبت آرام‌آرام ریشه بدواند.