فال حافظ غزل ۹۳: چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

ای صاحب فال، این غزل با شگفتی و سپاس آغاز می‌شود: چه لطفی بود که ناگهان قطره‌ای از قلم تو، حق خدمت ما را به کرم تو یادآوری کرد. حافظ نامه‌ای از دوست دریافت کرده و با نوک خامه بر او سلام نوشته‌اند. این فال از خبری خوش یا توجهی غیرمنتظره حکایت دارد؛ شاید کسی که گمان می‌کردی فراموشت کرده، به یادت باشد و به‌زودی نشانه‌ای از محبتش برسد. حافظ با فروتنی می‌گوید نمی‌گویم از سر سهو یادم کردی، زیرا در حساب خرد، قلم تو خطا نمی‌کند؛ یعنی این لطف حساب‌شده و از سر مهر است. او پیمان می‌بندد که اگر سرش هم برود، از قدم دوست برنمی‌دارد و از او می‌خواهد روان تشنه‌اش را با جرعه‌ای از زلال خضر دریابد. در پایان صبا را عیسی‌وار می‌خواند که جان دلخسته‌اش را با دمش زنده کرد. پیام فال این است که قدر محبت‌ها را بدان، سپاس‌گزار باش و پیوندهای ارزشمندت را با وفاداری استوارتر کن؛ دری که گشوده شده، با قدرشناسی گشاده‌تر می‌شود.