فال حافظ غزل ۴۳۵: با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

ای صاحب فال، این غزل با اندرزی آغاز می‌شود: اسرار عشق و مستی را با مدعی نگویید، تا بی‌خبر در درد خودپرستی بمیرد. یعنی هر رازی را با هر کسی نباید در میان گذاشت؛ کسانی هستند که درک آن را ندارند. پیام اصلی فال تو در بیت دوم است: عاشق شو، وگرنه روزی کار جهان به سر می‌آید و تو نقش مقصود را از کارگاه هستی ناخوانده رها می‌کنی. عمر بی‌عشق و بی‌شور، کتابی ناخوانده است. حافظ از صنمی می‌گوید که در مجلس مغان به او گفت: اگر بت نمی‌پرستی، با کافران چه کار داری؟ پندی برای یکدلی و پرهیز از دودلی. او اعتراف می‌کند که تا نرگس یار رموز مستی می‌گوید، نمی‌توان در گوشه سلامت مستور ماند. و از روزی یاد می‌کند که یار از سرکشی با او نمی‌نشست و فتنه‌ها از همان‌جا آغاز شد. بیت پایانی می‌گوید عشق تو را به دست طوفان می‌سپارد؛ گمان مبر که چون برق از این کشاکش جسته‌ای. فال تو دعوتی است به دل سپردن بی‌دریغ.