فال حافظ غزل ۴۲۴: از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای

ای صاحب فال، این غزل کوتاه با خواهشی ساده و صمیمی آغاز می‌شود: از من جدا مشو که تو نور دیده منی، آرام جان و مونس دل رمیده‌ام. فال تو از پیوندی عزیز سخن می‌گوید؛ کسی یا چیزی که مایه آرامش توست و نگرانی از دست دادنش دلت را می‌لرزاند. حافظ می‌گوید عاشقان دست از دامن تو برنمی‌دارند، هرچند پیراهن صبوری‌شان را دریده‌ای. سپس برای یار دعا می‌کند که از چشم بخت خویش گزندی نبیند، چون در دلبری به غایت خوبی رسیده است. در بیت چهارم پاسخ ملامتگران را با مهربانی می‌دهد: ای مفتی زمان، منعم مکن؛ معذورت می‌دارم، چون تو او را ندیده‌ای. یعنی کسی که تجربه تو را ندارد، داوری‌اش درباره تو کامل نیست. اما بیت پایانی خودانتقادی ظریفی دارد: اگر دوست سرزنشت کرد، شاید پا از گلیم خود درازتر کرده‌ای. فال تو می‌گوید این پیوند را با مهر نگه دار، اما حد و اندازه را هم بشناس تا سرزنشی پیش نیاید.