فال حافظ غزل ۲۳۸: جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با تصویری از عید آغاز می‌کند: جهان با هلال ماه بر ابروی عید وسمه کشید، اما هلال عید را باید در ابروی یار دید. یعنی شادی حقیقی تو در دیدار و پیوند است، نه در جشن‌های ظاهری. او از قامتی می‌گوید که چون پشت هلال خمیده شده، و از گلی که به بوی یار جامه بر تن درید. بیت شاهد دعوتی صمیمانه است: بیا تا غم ملالت دل را با تو بگویم، زیرا بی تو مجال گفت‌وشنید ندارم. این فال تو را به گفت‌وگو فرامی‌خواند؛ شاید سخنی در دل داری که باید با کسی عزیز در میان بگذاری. حافظ می‌گوید اگر بهای وصل جان باشد خریدارم، که خریدار آگاه جنس خوب را به هر بها می‌خرد؛ پس ارزش آنچه می‌خواهی بیش از هزینه آن است. او از شب‌هایی می‌گوید که به روی یار چون روز روشن می‌شد. اگرچه امید به سر رسید و طلب به سر نرسید، این خود نشانه پایداری عشق است. در روزهای آینده، گفت‌وگویی صادقانه دلت را سبک و راهت را روشن می‌کند.