فال حافظ غزل ۲۳۷: نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید

ای صاحب فال، این غزل حکایت دلی است که نفسش برآمده و کامش هنوز برنیامده؛ حافظ فغان می‌کند که بختش از خواب بیدار نمی‌شود. او از هزار تیر دعایی می‌گوید که از شست صدق رها کرده و هنوز یکی کارگر نشده، و از سحری که امشب به بختش نمی‌آید. این فال نشان می‌دهد که شاید مدتی است برای خواسته‌ات تلاش و دعا کرده‌ای و هنوز نتیجه‌ای ندیده‌ای. اما بیت شاهد در دل این اندوه، راهی را نشان می‌دهد: جز به روی دلارای یار، به هیچ وجه دیگری کار برنمی‌آید. یعنی گشایش تنها از یک سرچشمه می‌آید؛ از اصل و مقصود حقیقی، نه از راه‌های فرعی. پس نیرویت را بر همان سرچشمه اصلی متمرکز کن. حافظ می‌گوید دل در زلف یار مقیم شد چون سوادی خوش دید؛ یعنی دل جایی که آرامش یافته رها نمی‌کند. این غزل از تو صبر می‌خواهد، نه ناامیدی. شب هرچند دراز باشد، سحر خواهد آمد. در روزهای پیش رو، اگر از جستجوی بی‌حاصل دست بکشی و به مقصود اصلی روی آوری، راه گشوده می‌شود.