فال حافظ غزل ۲۳۶: اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید

ای صاحب فال، حافظ در این غزل چشم‌انتظار بازگشت است؛ بازگشت پرنده‌ای قدسی که اگر از در درآید، عمر گذشته را به پیرانه‌سر بازمی‌گرداند. این غزل برای کسی است که چیزی عزیز را از دست داده یا از کسی دور افتاده و هنوز دلش به بازگشتش گرم است. بیت شاهد امیدی روشن در خود دارد: به این اشک‌های باران‌گونه امید بسته‌ام که برق دولتی که از نظرم رفت، دوباره بازآید. اشک در اینجا نشانه ناامیدی نیست، بلکه بارانی است که زمین دل را برای رویش آماده می‌کند. حافظ می‌گوید اگر ماه نوسفرش بازگردد، کوس شادی از بام سعادت خواهد زد. فال تو نشان می‌دهد که آنچه رفته، یکسره از دست نرفته است؛ فرصتی، دوستی یا حال خوشی که گمان می‌کنی تمام شده، می‌تواند بازگردد. شرطش این است که دلت را بیدار نگه داری و آه سحرگاهی‌ات را رها نکنی. خبر خوشی در راه است و دیدار دوباره دور نیست.