فال حافظ غزل ۳۴۵: بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم؟

ای صاحب فال، حافظ در این غزل پیاپی می‌پرسد: چه کنم؟ بی سرو روان، گل و گلشن برایش بی‌معناست و زلف سنبل و عارض سوسن دلش را شاد نمی‌کند. این حال کسی است که چیزی یا کسی ارزشمند را از دست داده یا از آن دور افتاده و همه زیبایی‌های دیگر در نظرش رنگ باخته است. او از طعنه بدخواهان می‌نالد که مانع دیدار شدند، و به ناصح می‌گوید بر دردکشان خرده مگیر، که کارفرمای قدر چنین خواسته است. شاید تو نیز احساس می‌کنی اوضاع از اختیارت بیرون است. اما بیت شاهد راه را نشان می‌دهد: اگر آتش طور مددی نکند، چاره شب تیره وادی ایمن چیست؟ یعنی در تاریک‌ترین شب، چشم امید به روشنایی‌ای است که از عالم بالا می‌رسد، همان‌گونه که موسی در شب سرد آتشی دید. حافظ در پایان یادآوری می‌کند که خانه اصلی او بهشت برین است و این منزل ویرانه جای ماندن نیست. پس دل به این تنگنا مبند؛ گشایش از جایی می‌رسد که انتظارش را نداری.