فال حافظ غزل ۳۴۴: عمریست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم

ای صاحب فال، این غزل روایت جوینده‌ای است که عمری هر روز گامی در طلب برمی‌دارد و از هیچ کوششی دست نمی‌کشد. حافظ می‌گوید بی ماه مهرافروز خود، روزش را با دام نهادن بر سر راه‌ها می‌گذراند و از هر سو گلبانگ عشق سر می‌دهد تا شاید از سایه سرو سهی خبری بیابد. او می‌داند که آرام دلش شاید کام او را ندهد، با این همه نقش خیال می‌کشد و فال دوام می‌زند؛ یعنی امید را رها نمی‌کند. بیت شاهد نوید امیدبخشی دارد: این آه خون‌افشان که هر صبح و شام برمی‌آید، سرانجام غصه را به پایان می‌رساند و قصه را رنگین می‌کند. پیام فال تو این است که کوشش‌های پیوسته‌ات بی‌اثر نیست، هرچند نتیجه هنوز آشکار نشده باشد. حافظ در عاشقی داو تمام می‌زند و همه‌چیز را در میان می‌گذارد. تو نیز اگر نیتت پاک است، با تمام وجود پای آن بایست، و بدان که حتی در دوری، گاه جامی از مجلس روحانیان به تو می‌رسد و دلت را تازه می‌کند.