فال حافظ غزل ۱۹۳: در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از راهی سخن می‌گوید که با عقل حسابگر پیموده نمی‌شود. او می‌گوید بی‌خبران از نظربازی ما حیران‌اند؛ من همینم که نشان دادم و داوری با خودشان. بیت شاهد تصویری ژرف دارد: عاقلان نقطه پرگار وجودند، اما عشق می‌داند که آنان نیز در این دایره سرگردان‌اند. یعنی هر قدر هم حساب کنی و نقشه بکشی، بخشی از زندگی بیرون از محاسبه است و دل باید راه را نشان دهد. شاعر می‌گوید تنها چشم او جلوه‌گاه روی یار نیست، ماه و خورشید هم همین آینه را می‌گردانند؛ زیبایی حقیقت همه‌جا پیداست. او هشدار می‌دهد که لاف عشق و گله از یار با هم جمع نمی‌شود و شب‌پره نابینا به وصل خورشید نمی‌رسد. پس اگر دل به چیزی بسته‌ای، با گله و بهانه همراهش مکن و چشم دلت را بینا نگه دار. به تعبیر خود حافظ، دیو از قومی که قرآن می‌خوانند می‌گریزد؛ دل پاک، بدی را از خود دور می‌کند.