فال حافظ غزل ۱۹۲: سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟

ای صاحب فال، این غزل پر از گلایه از یاری است که سر به سوی عاشق نمی‌گرداند: سرو خرامان به چمن میل نمی‌کند، کمان ابرویش گوش به لابه شاعر نمی‌دهد و دل هرزه‌گرد که به چین زلف او سفر کرده، دیگر عزم وطن ندارد. گویا تو نیز در انتظار توجهی هستی که دیر می‌رسد و دلت در جایی گیر کرده است. اما بیت شاهد، ارزش رنج تو را نشان می‌دهد: آبروی مرا بازیچه جفا مکن، زیرا فیض ابر بی‌یاری اشک من در عدن مروارید نمی‌سازد. یعنی اشک و کوشش صادقانه‌ات بی‌اثر نیست و از دل همین سختی، گوهری ساخته می‌شود. حافظ همچنین می‌گوید دل به امید روی او همدم جان نمی‌شود؛ یعنی شوق، آرام و قرار را برده است. پیام فال آن است که حرمت خود را نگه داری، وفاداری‌ات را ارزان مفروشی و بدانی که رنج‌های صادقانه، سرانجام ثمر می‌دهند.