فال حافظ غزل ۴۲۷: چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

ای صاحب فال، این غزل بر بازی زیبای واژه‌ها بنا شده است. شمع در برابر چراغ روی یار پروانه شده و عاشق آن‌قدر غرق اوست که پروای حال خود را ندارد. حتی خرد که دیوانگان عشق را به بند می‌کشید، از بوی سنبل زلف یار دیوانه شد. حافظ می‌گوید اگر جان در این راه به باد رفت، چه باک؛ هزار جان گرامی فدای جانانه. اما غزل از رنج هم خالی نیست: دوش نگار را در دست بیگانه دید و از غیرت از پا افتاد؛ و هر نقشی که برانگیخت و هر افسونی که خواند، بی‌اثر ماند. شاید تو نیز تلاش‌هایی کرده‌ای که هنوز نتیجه نداده است. بیت هفتم اما نویدبخش است: شمع از شادی مژده، جان به صبا سپرد، چون از روی یار پروانه رسید؛ پروانه هم به معنی آن حشره است و هم اجازه و فرمان. یعنی اجازه و گشایشی که منتظرش بودی، ممکن است ناگهان برسد. حافظ عهدی هم دارد که جز حدیث پیمانه نگوید؛ تو نیز به پیمان خود وفادار بمان.