فال حافظ غزل ۸۴: ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

ای صاحب فال، این غزل حال کسی را دارد که دوره‌ای دشوار و خشک را پشت سر گذاشته و اکنون دلش برای شادی پر می‌کشد. حافظ می‌گوید ماه روزه رفت و روزگار ظاهرداری و نام و ننگ هم سپری شد؛ وقت عزیزی که بی‌حضور از دست رفت، باید جبران شود. بیت شاهد نوید روشنی برای توست: دلی که مرده بود، جانی تازه یافت، همین که بویی از نسیم آن باده به مشامش رسید. یعنی روزهای افسردگی و بی‌حاصلی رو به پایان است و نشانه‌ای کوچک کافی است تا شوق زندگی در تو بیدار شود. حافظ در این غزل زاهد مغرور را در برابر رند نیازمند می‌گذارد و می‌گوید غرور به سلامت نرسید، اما رند از راه نیاز به سرای سلامت رسید. پس فروتنی و صداقت راه تو را هموار می‌کند، نه خودنمایی. او همچنین افسوس می‌خورد که عمر در سودای خام گذشت؛ این هشداری است تا از امروز وقتت را صرف چیزهایی کنی که به راستی به دلت جان می‌دهند.