فال حافظ غزل ۴۲۸: سحرگاهان که مخمور شبانه

ای صاحب فال، این غزل از ژرف‌ترین غزل‌های عرفانی حافظ است. سحرگاهان، مخمور از شب، باده را با چنگ و چغانه می‌گیرد و عقل را با ره‌توشه‌ای از می از شهر هستی روانه می‌کند. نگار می‌فروش عشوه‌ای می‌دهد که او را از مکر زمانه ایمن می‌کند. سپس ساقی کمان‌ابرو به او می‌گوید: ای نشانه تیر ملامت، اگر خودت را در میانه ببینی، از آن میان چون کمر طرفی نمی‌بندی. یعنی تا وقتی «من» در میان است، وصال ممکن نیست. و می‌افزاید: این دام را بر مرغ دیگری بنه، که آشیانه عنقا بلند است. پیام اصلی در بیت هشتم است: ندیم و مطرب و ساقی همه اوست و خیال آب و گل در این راه تنها بهانه است. فال تو دعوتی است به سبک شدن؛ گره کارت شاید در خودبینی یا در تلاش برای مهار همه چیز باشد. حافظ کشتی می می‌خواهد تا از این دریای ناپیداکرانه به خوشی بگذرد و می‌پذیرد که وجود ما معمایی است. رها کن و اعتماد کن.