فال حافظ غزل ۴۲۶: از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه

ای صاحب فال، این غزل که فارسی و عربی را در هم آمیخته، نامه‌ای است که حافظ با خون دل برای دوست نوشته است: روزگار دوری از تو را قیامتی دیدم. او صد نشانه فراق در چشم دارد و اشک‌هایش گواه این درد است. در بیت سوم پندی تلخ می‌دهد: هر چه آزمودم سودی نبردم، و هر که آزموده را بیازماید پشیمان می‌شود. این برای تو هشداری است که راه‌های بی‌نتیجه گذشته را دوباره تکرار نکنی. اما کلید فال در بیت چهارم است: از طبیبی احوال دوست را پرسیدم و گفت در دوری او رنج است و در نزدیکی‌اش سلامت. یعنی درمان دلتنگی و پریشانی تو در نزدیک شدن است، نه در کناره‌گیری. حافظ می‌داند که گرد دوست گشتن ملامت به دنبال دارد، اما می‌گوید به خدا هیچ عشقی بی‌ملامت ندیده‌ایم. پس از سرزنش نترس. بیت پایانی نوید می‌دهد که طالب راستین سرانجام جامی از کرامت می‌چشد. فال تو می‌گوید فاصله را کم کن و به سوی آنچه دوست داری برو.