فال حافظ غزل ۴۲۵: دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده

ای صاحب فال، حافظ در این غزل تصویری زنده از یاری می‌کشد که دامن‌کشان در جامه‌ای زربفت می‌گذرد و صد ماهرو از رشک او گریبان می‌درند. از تاب آتش می، بر گرد رخسارش عرق نشسته، مانند قطره‌های شبنم بر برگ گل. همه چیز در او زیباست، از سخن فصیح و شیرین تا قامت بلند و گام آرمیده. اما ناگهان غزل رنگ اندوه می‌گیرد: آن آهوی سیه‌چشم از دام ما برون شد؛ یاران، با این دل رمیده چه کنم؟ شاید تو نیز فرصتی یا کسی را از دست رفته می‌بینی. حافظ اینجا پندی می‌دهد که برای همه ماست: تا می‌توانی اهل نظر را میازار، که دنیا وفا ندارد. و سپس راه بازگشت را نشان می‌دهد: اگر خاطر شریفت از حافظ رنجید، بازآ که از گفته و شنیده توبه کردیم. فال تو می‌گوید هنوز راه آشتی بسته نیست. اگر رنجشی پیش آمده، با فروتنی پیش‌قدم شو و گذشته را رها کن. میوه رسیده، اگر صبر و مهر داشته باشی، به دستت خواهد افتاد.