فال حافظ غزل ۴۶: گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

ای صاحب فال، این غزل سراسر سرور و کامیابی است. حافظ از لحظه‌ای سخن می‌گوید که همه‌چیز به کام است: گل در بر، می در کف و معشوق در کنار؛ چنان که سلطان جهان در برابر این روز خوش غلامی بیش نیست. او می‌گوید امشب شمع نیاورید، زیرا ماه روی دوست در مجلس ما تمام است. این تصویرها نشان می‌دهد که نیت تو به سوی گشایش و شادی می‌رود و آنچه انتظارش را می‌کشی، در دسترس است یا به‌زودی می‌رسد. حافظ با گوش بر نوای نی و چنگ و چشم بر گردش جام، یادآوری می‌کند که باید لحظه خوش را با همه وجود دریافت. او از ننگ و نام نمی‌هراسد و حتی می‌گوید محتسب هم مانند ما در طلب عیش است؛ پس از داوری دیگران نترس. بیت پایانی پندی روشن دارد: حافظ، لحظه‌ای بی‌می و معشوق منشین که روزگار گل و یاسمن و عید است. یعنی فرصت امروز را دریاب. در روزهای آینده، شادی و رسیدن به خواسته، به شرط قدرشناسی، نصیب تو خواهد بود.