فال حافظ غزل ۴۷: به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از سالکی سخن می‌گوید که راه کوی میکده را شناخته و می‌داند که زدن در دیگر، اندیشه‌ای تباه است. پیام آغازین فال تو همین است: اگر راهی درست یافته‌ای، از این در به آن در نرو و دلت را میان چند گزینه پراکنده نکن. او می‌گوید زمانه تاج رندی را تنها به کسی داد که سرافرازی را در همین کلاه ساده دید؛ یعنی بزرگی گاه در فروتنی و سادگی پنهان است. هر که بر آستانه میخانه راهی یافت، از فیض جام اسرار خانقاه را دانست و هر که راز دو عالم را از خط ساغر خواند، رموز جام جم را از نقش خاک راه فهمید. این یعنی حقیقت را باید در تجربه زنده جست، نه در ظاهر و عنوان. حافظ از گریه سحرگاهی و جور ستاره بخت هم می‌گوید؛ نشانه آنکه راه بی‌رنج نیست. اما در پایان از شاهی بلندمرتبه یاد می‌کند که نه سپهر را نمونه‌ای از طاق بارگاهش می‌دانست؛ امید به لطف بزرگان و پشتوانه‌ای استوار. پایداری تو، ثمر خواهد داد.