فال حافظ غزل ۴۸: صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

ای صاحب فال، این غزل درباره شناختن قدر چیزهاست. حافظ می‌گوید قدر دسته گل را تنها مرغ سحر می‌داند، و هر کس ورقی خواند، معنا را درنیافت. یعنی همه کس ارزش آنچه تو داری یا در پی آنی را نمی‌فهمد و نباید از بی‌توجهی دیگران دلسرد شوی. او دو جهان را بر دل کاردیده عرضه کرد و دل جز عشق، همه را فانی دید؛ پس آنچه ماندگار است، محبت و معناست. بیت شاهد امیدی روشن دارد: هر که قدر نفس باد یمانی را بداند، از برکت نظر، سنگ و گل را لعل و عقیق می‌کند. یعنی اگر با نگاهی پاک و قدرشناس به کارت بنگری، همان مواد ساده‌ای که در دست داری به گوهر بدل می‌شود. حافظ هشدار می‌دهد که عشق را از دفتر عقل نمی‌توان آموخت و باید آن را زیست. او همچنین از باد خزان یاد می‌کند و می‌گوید هر که غارتگری خزان را بشناسد، به گل این باغ نمی‌نازد. در روزهای آینده، با فروتنی و نگاه پرمهر، از امکانات کوچک خود نتیجه‌ای بزرگ خواهی گرفت.