فال حافظ غزل ۱۶۲: خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

ای صاحب فال، این غزل سرود غنیمت شمردن لحظه‌هاست. گل آمده و حافظ می‌گوید زمان خوش‌دلی را دریاب و گوهر را بیاب، که همیشه در صدف گوهر نیست. بیت شاهد پیامی روشن برای توست: فرصتی که اکنون در دست داری، ماندگار نیست. گل تا هفته دیگر نمی‌ماند؛ پس اگر کاری، دیداری یا شادی‌ای در انتظار توست، آن را به فردا نسپار. حافظ در کنار این دعوت به شادی، دو پند هم می‌دهد: نخست آنکه ای کسی که جام زرینت را پر از لعل کرده‌ای، بر آن که زر ندارد ببخشای؛ یعنی شادی‌ات را با نیازمندان قسمت کن. دوم آنکه اوراق را بشوی، که علم عشق در دفتر نیست؛ برخی چیزها را باید زیست، نه فقط خواند. او از خدا شرابی بی‌خمار می‌خواهد که با آن دردسری نباشد؛ یعنی شادی‌ای پاک که پشیمانی به دنبال ندارد. و می‌گوید دل در شاهدی ببند که حسنش وابسته زیور نیست. در روزهای پیش رو، فرصتی خوش پیش می‌آید؛ آن را دریاب.