فال حافظ غزل ۳۵۴: به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از عشقی می‌گوید که با مژگان سیاه یار، هزاران رخنه در دینش انداخته و او آرزو دارد هزاران درد را از چشم بیمار معشوق برچیند. بیت شاهد پیامی از وفاداری دارد: ای همنشین دل که یارانت را از یاد برده‌ای، مباد روزی که بی یاد تو بنشینم. این فال نشان می‌دهد که پیوندی در زندگی‌ات هست که شاید از سوی دیگر کم‌رنگ شده، اما در دل تو هنوز زنده است. حافظ از جهان پیر و بی‌بنیاد می‌نالد که چون فرهادکش، با افسون و نیرنگ او را از جان شیرین ملول کرده است؛ تصویری از خستگی در برابر بی‌وفایی روزگار. اما او با تمام این‌ها جهان فانی و باقی را فدای عشق می‌کند و سلطانی عالم را طفیل آن می‌بیند. بلبل صبح بخیر می‌گوید و ساقی را به برخاستن می‌خواند؛ یعنی روزی تازه آغاز شده است. او حتی می‌پذیرد که اگر دوست دیگری را برگزیند، حکم از آن اوست. این رضایت و بزرگ‌منشی، راز آرامش دل توست.