فال حافظ غزل ۳۵۵: حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با تصمیمی روشن آغاز می‌کند: اکنون مصلحت وقت را در آن می‌بینم که رخت به میخانه بکشم و خوش بنشینم. یعنی از هیاهو و ریاکاری کناره بگیرم و به جایی پناه ببرم که دلم آرام است. این بیت شاهد فال توست و از تو می‌خواهد که اوضاع کنونی را بسنجی و آنچه مصلحت امروز است برگزینی، نه آنچه دیگران انتظار دارند. حافظ می‌گوید جز صراحی و کتاب، یار و ندیمی نمی‌خواهد تا حریفان دغا را کمتر ببیند؛ تصویری از خلوتی سازنده در کنار کتاب و اندیشه. او آرزو دارد چون سرو، سر به آزادگی برآورد و دامن از دلبستگی‌های جهان برچیند. در عین حال صادقانه اعتراف می‌کند که از لاف صلاح در خرقه آلوده شرمسار است و دل مسکینش تاب بار گران غم را ندارد. در پایان دعا می‌کند که گرد ستم، آیینه مهرآیین دلش را تیره نکند. این غزل به تو می‌گوید با کمی فاصله گرفتن، دلت دوباره روشن می‌شود.