فال حافظ غزل ۸۲: آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

ای صاحب فال، این غزل نغمه دلتنگی است. حافظ از یاری پری‌چهره می‌گوید که دیشب از کنارش رفت و می‌پرسد چه خطایی دید که چنین راه جدایی گرفت. از آن پس، سیلاب اشک از گوشه چشمش جاری است و دودی که از سوز جگرش برخاست، حتی بر شمع نیز نگذشت. شاید تو نیز دوری کسی یا از دست رفتن چیزی عزیز را تجربه می‌کنی و احساس می‌کنی هیچ‌کس از درون تو خبر ندارد. بیت شاهد امید را زنده نگه می‌دارد: دل گفت وصال او را با دعا می‌توان بازیافت. حافظ گله می‌کند که عمرش در دعا گذشته، اما همین پایداری نشان می‌دهد که امید هرگز از دلش رخت نبسته است. او می‌گوید وقتی قبله اینجا نیست، احرام چه سود و وقتی صفا از مروه رفته، سعی چه حاصل؛ یعنی معنا در حضور دوست است. در پایان از یار می‌خواهد پیش از آنکه دیر شود، به احوال‌پرسی‌اش قدمی بردارد. فال تو می‌گوید دل را به دعا و امید گرم نگه دار و از گام نخست برای آشتی نترس.