فال حافظ غزل ۳۵۶: گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با آرزویی شیرین آغاز می‌کند: اگر از دستم برآید که با دلدار بنشینم، از جام وصل می می‌نوشم و از باغ عیش گل می‌چینم. بیت شاهد فال توست و نشان می‌دهد که آرزویت دست‌نیافتنی نیست؛ اما با «اگر» آغاز می‌شود، یعنی رسیدن به آن به کوشش و فراهم آمدن اسباب بستگی دارد. حافظ شوریدگی خود را بی‌پرده بیان می‌کند؛ شب تا روز با ماه سخن می‌گوید و پری در خواب می‌بیند. او از حرمان می‌نالد که نه بهره مستان را دارد و نه سهم میخواران را. سپس از ممدوح می‌خواهد که چون هر خاکی که باد آورده از انعامش بهره برده، او را نیز که خدمتگزار دیرین است فراموش نکند. پس اگر سال‌ها در جایی صادقانه کوشیده‌ای، حق داری قدردانی بخواهی. حافظ به هنر خود می‌بالد و می‌گوید هر که شعری گفت سخنش دلپذیر نیست؛ شاهین چالاک اوست که تذرو طرفه را صید می‌کند. توانایی‌ات را باور کن و آن را بی‌شرم نشان بده.