فال حافظ غزل ۳۳۳: نماز شام غریبان چو گریه آغازم

ای صاحب فال، این غزل از دلتنگ‌ترین سروده‌های حافظ است؛ از غریبی که در نماز شام غریبان گریه آغاز می‌کند و با مویه‌های غریبانه قصه می‌پردازد. او چنان به یاد یار و دیار می‌گرید که می‌خواهد رسم سفر را از جهان براندازد. شاید تو نیز این روزها از جایی، کسی یا حالی که دوستش داشتی دور افتاده‌ای و دلت هوای بازگشت دارد. بیت شاهد فال تو دعایی روشن است: من از دیار حبیبم نه از سرزمین بیگانه؛ ای خدای نگهبان، مرا دوباره به رفیقانم برسان. این دعا نشان می‌دهد که جای تو جایی است که دلت در آن آرام می‌گیرد و راه بازگشت بسته نیست. حافظ می‌گوید جز باد صبا و شمال کسی او را نمی‌شناسد و تنها باد دمساز اوست؛ اما هوای منزل یار را آب زندگانی می‌داند. پس دلتنگی تو نشانه زنده بودن پیوندهایت است. فال تو می‌گوید با همت و یاری رفیقی همراه، بار دیگر علم شادی را در کوی آرزو برمی‌افرازی.