فال حافظ غزل ۳۳۲: مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم

ای صاحب فال، این غزل از دلی می‌گوید که چنان از دوست پر شده که فکر خویش از ضمیرش گم شده است. این بیت شاهد فال توست: وقتی دل به چیزی بزرگ و پاک سپرده شود، نگرانی‌های کوچک خود به خود رنگ می‌بازند. حافظ به زاهد می‌گوید تا کی مرا چون کودکان با وعده سیب و شهد و شیر فریب می‌دهی؟ یعنی دیگر به وعده‌های ظاهری و پاداش‌های سطحی دل خوش نمی‌کند. شاید تو نیز این روزها از وعده‌هایی که به تو داده‌اند خسته شده‌ای و به دنبال چیزی حقیقی هستی. شاعر می‌گوید هرچند پیر است، در دولت عشق جوان‌بخت جهان است. او در این غوغا که کسی حال کسی را نمی‌پرسد، تنها منت پیر مغان را می‌پذیرد و خوش دمی را آرزو می‌کند که از شاه و وزیر فارغ باشد. فال تو از بی‌نیازی می‌گوید؛ گنجی در سینه داری، حتی اگر مدعیان تو را حقیر ببینند. قدر خود را بدان و ارزش درونت را به داوری دیگران وامگذار.