فال حافظ غزل ۱۲۸: نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

ای صاحب فال، این غزل لحنی بیدارکننده دارد. حافظ با دلی ملول می‌گوید در شهر نگاری نیست که دلم را ببرد، و اگر بخت یاری کند بار سفر از اینجا خواهد بست. او به باغبان هشدار می‌دهد که تو را از خزان بی‌خبر می‌بینم؛ آه از روزی که باد، گل رعنایت را ببرد. بیت شاهد هشدار را روشن‌تر می‌کند: رهزن روزگار نخفته است، از او ایمن مشو؛ اگر امروز نبرده، فردا خواهد برد. این فال تو را به هشیاری و پیش‌بینی فرامی‌خواند. شاعر می‌گوید بانگ گوساله سامری را باور مکن؛ سامری کیست که بر ید بیضای موسی چیره شود؟ یعنی فریب‌ها هر قدر پرسروصدا باشند، در برابر حقیقت تاب نمی‌آورند، پس عشوه مخر. حافظ اما امید را رها نمی‌کند: راه عشق اگرچه کمینگاه کمانداران است، هر که آگاهانه برود از دشمنان پیروز می‌گذرد. پس با چشم باز گام بردار و برای روزهای خزان از امروز تدبیر کن.