فال حافظ غزل ۴۸۲: ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

ای صاحب فال، این غزل سرزنشی مهربانانه است به دلی که همه چیز دارد اما کاری نمی‌کند. حافظ می‌گوید ای دل، به کوی عشق گذری نمی‌کنی؛ اسباب جمع داری و کاری نمی‌کنی. بیت شاهد این را با تصویری درخشان می‌گوید: چوگان حکم در دست توست و گویی نمی‌زنی؛ باز پیروزی بر دستت نشسته و شکاری نمی‌کنی. یعنی فرصت و توانایی لازم را داری و تنها تردید یا سستی است که تو را بازداشته. حافظ هشدار می‌دهد که مبادا از این چمن آستینی گل نبری، چون تحمل یک خار را نداری. پس ترس از سختی‌های کوچک نباید تو را از ثمر بزرگ محروم کند. او می‌گوید در آستین جانت صد نافه مشک پنهان است، اما آن را فدای هیچ یاری نمی‌کنی؛ استعدادهایت را بیهوده نگه داشته‌ای. در روزهای آینده، وقت درنگ نیست؛ گوی را بزن و باز را پرواز بده، که فرصت‌ها همیشه نمی‌مانند.