فال حافظ غزل ۲۶۷: ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از صبا می‌خواهد اگر بر ساحل رود ارس گذشت، بر خاک آن وادی بوسه بزند و نفسش را مشکین کند. منزل یار را پر از صدای ساربانان و بانگ جرس می‌بیند و از صبا می‌خواهد محمل جانان را ببوسد و با زاری بگوید که از فراقش سوخته است. او اعتراف می‌کند که روزگاری پند ناصحان را به بازی می‌گرفت و همچون نغمه رباب می‌شنید، تا آنکه هجران گوشش را مالید و همین پند برایش بس شد. بیت شاهد این فال هشداری روشن و جدی است: عشق‌بازی کار بازی نیست؛ ای دل، سر بباز، زیرا گوی عشق را نمی‌توان با چوگان هوس زد. یعنی آنچه در دل داری با نیمه‌دلی و هوس‌های گذرا به دست نمی‌آید. اگر به راستی خواهان آنی، باید از جان مایه بگذاری و تعهدت را جدی بگیری. حافظ می‌گوید شب‌روان راه عشق با میر عسس آشنایی دارند؛ کسی که با صداقت قدم بردارد، راه‌های بسته برایش گشوده می‌شود.