فال حافظ غزل ۱۲۹: اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از روزگاری توفانی می‌گوید که اگر باده غم را از یاد نبرد، نهیب حادثه بنیاد زندگی را از جا خواهد کند. او زندگی را کشتی‌ای در ورطه بلا می‌بیند و می‌پرسد اگر عقل لنگر نیفکند، چگونه می‌توان کشتی را از این گرداب گذراند؟ شاید اکنون تو نیز در شرایطی پرفشار هستی و احساس می‌کنی روزگار با همه غایبانه بازی کرده است. بیت شاهد پرسش اصلی فال است: گذر بر ظلمات است، خضر راه کجاست؟ مبادا آتش محرومی آبروی ما را ببرد. این فال تو را به یافتن راهنما فرامی‌خواند؛ کسی که راه را می‌شناسد و می‌تواند در تاریکی دستت را بگیرد. حافظ دل ضعیفش را به سوی چمن می‌کشد، زیرا جان با نسیم صبا از مرگ رهایی می‌یابد؛ پس از طبیعت و هوای تازه یاری بجوی. و در پایان امید دارد نسیمی پیام او را به یار برساند. گشایش از رسیدن پیامی یا راهنمایی است.