فال حافظ غزل ۴۴۵: تو را که هر چه مراد است در جهان داری

ای صاحب فال، حافظ در این غزل روی سخن به کسی دارد که هر مرادی در جهان دارد و از حال ضعیفان غافل است. او از جور و عتاب یار گله می‌کند و می‌گوید اگر صد هزار تیر جفا در اختیار داری، همه را به قصد جان خسته من در کمان گذاشته‌ای. اما در میان این گلایه‌ها، دو بیت چون چراغ می‌درخشند. یکی این است که جفای رقیبان و جور حسود را تحمل کن، زیرا اگر یار مهربان داری، همه آسان است. و دیگری بیت شاهد فال توست: اگر یک دم وصال دوست برایت دست دهد، برو که هر مرادی در جهان هست، داری. یعنی ارزش یک پیوند صادقانه از همه داشته‌های دیگر بیشتر است. حافظ در پایان خود را چون کسی می‌بیند که دامن از گل باغ پر کرده و دیگر از ناله باغبان غمی ندارد. پس اگر نیت تو به پیوندی دلی مربوط است، بدان که ارزشش را دارد و حرف و حدیث دیگران نباید تو را از آن بازدارد.