فال حافظ غزل ۳۰۱: ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با زبانی صمیمی و گاه شوخ با یار سخن می‌گوید. نخست یادآوری می‌کند که دل ریشش با لب او حق نمک دارد؛ یعنی میان ما پیوندی از نان و نمک هست، آن را نگه دار، من می‌روم و خدا نگهدارت. سپس یار را گوهری پاک می‌خواند که ذکر خیرش تسبیح فرشتگان است. بیت شاهد پیامی روشن برای توست: اگر در خلوص من شک داری، آزمایش کن؛ هیچ‌کس عیار زر خالص را چون سنگ محک نمی‌شناسد. شاید در کار یا رابطه‌ای احساس می‌کنی صداقتت دیده نمی‌شود. فال می‌گوید نگران نباش؛ زمان و تجربه، ناب بودن تو را آشکار می‌کند. حافظ با طنز از وعده‌ای می‌گوید که بیش از اندازه به تأخیر افتاد و از یار می‌خواهد با لب خندانش مردم را از شک بیرون آورد. او همچنین با غرور می‌گوید من آن نیستم که از چرخ فلک زبونی بکشم. پس حرمت خودت را نگه دار، وعده‌ها را روشن پیگیری کن و بگذار عملت، گواه وفاداری‌ات باشد.