فال حافظ غزل ۳۲۱: هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با امیدی دلگرم‌کننده آغاز می‌کند: هرچند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم، هر گاه یاد روی تو کردم جوان شدم. فال تو می‌گوید خستگی امروزت پایان کار نیست؛ یاد آنچه دوستش داری می‌تواند دوباره نیرو و شور به تو ببخشد. شاعر شکر می‌کند که هرچه از خدا خواسته، به اندازه بلندی همتش به آن کامروا شده است. این یعنی آرزوهای تو به اندازه همتی که برایشان می‌گذاری برآورده می‌شوند. او می‌گوید در آغاز از بالا و پایین وجود خود خبر نداشت و در مکتب غم یار چنین نکته‌دان شد؛ پس رنج‌هایی که کشیده‌ای، تو را داناتر و پخته‌تر کرده‌اند. حافظ روزی را به یاد می‌آورد که در معنی بر دلش گشوده شد، روزی که از ساکنان درگاه پیر مغان شد. و در پایان مژده‌ای بزرگ می‌شنود: عنایت به او نوید داده که بازآ، که من ضامن عفو گناهت شده‌ام. راه بازگشت و تازه شدن برای تو هم باز است.