فال حافظ غزل ۱۳۰: سحر بلبل حکایت با صبا کرد

ای صاحب فال، این غزل با گفت‌وگوی سحرگاهی بلبل و صبا آغاز می‌شود؛ بلبل شکایت می‌کند که عشق روی گل با او چه‌ها کرد و از آن گلشن تنها به خار گرفتار شد. شاید تو نیز از رابطه یا کاری که با امید فراوان آغاز کردی، بیش از گل، خار دیده‌ای. حافظ تلخ‌ترین زخم را از آشنا می‌داند: از بیگانگان دیگر نمی‌نالم، هر چه کرد همان آشنا کرد. اما غزل در این اندوه نمی‌ماند. بیت شاهد معیار تازه‌ای پیش رویت می‌گذارد: غلام همت آن نازنینم که کار خیر را بی‌روی و ریا کرد. فال تو را به سوی کار نیک بی‌ادعا می‌برد. نسیم صبحگاهی درد شب‌نشینان را دوا کرده، نقاب از گل کشیده و گره بند قبای غنچه را گشوده است؛ یعنی گشایش آرام‌آرام در راه است. و در پایان، مژده‌ای که حافظ از زهد ریایی توبه کرده؛ تو نیز با رها کردن ظاهرسازی و انتظار از دیگران، سبک‌تر و آزادتر خواهی شد.