فال حافظ غزل ۳۳۱: به تیغم گر کشد دستش نگیرم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از تسلیمی عاشقانه سخن می‌گوید: اگر یار با تیغ بکشد دستش را نمی‌گیرد و اگر تیر بزند منت می‌پذیرد. این نشان دلبستگی عمیقی است که سختی‌ها را می‌پذیرد. شاید تو نیز این روزها زیر بار غم گیتی خسته‌ای و می‌پرسی چه کسی دستگیر من خواهد بود. اما بیت شاهد فال تو، دعایی روشن است: ای آفتاب صبح امید برآی، که در دست شب هجران اسیرم. شب هرچقدر طولانی باشد، سرانجام به صبح می‌رسد؛ و فال تو نوید طلوع آن آفتاب را می‌دهد. شاعر از پیر خرابات فریادرسی می‌خواهد تا با یک جرعه پیری‌اش را به جوانی بدل کند. یعنی گاهی یک لطف، یک خبر خوش یا یک دیدار، می‌تواند خستگی سال‌ها را از دل بشوید. حافظ به گیسوی یار سوگند می‌خورد که سر از پای او برنمی‌دارد؛ وفاداری‌اش استوار است. او در پایان از خرقه تقوای ظاهری بیزار است و دل را از ریا پاک می‌خواهد.