فال حافظ غزل ۳۳۰: تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل یار را به صبح و خود را به شمع خلوت سحر تشبیه می‌کند؛ شمعی که با برآمدن صبح خاموش می‌شود و جان می‌سپارد. او از یار تنها یک تبسم می‌خواهد. شاید تو نیز این روزها تنها در انتظار یک نشانه، یک نگاه یا یک پاسخ هستی. بیت شاهد فال این است: بر آستان مرادت در چشم گشاده‌ام تا یک نظر بیفکنی، اما تو خود مرا از نظر انداختی. این بیت از دلتنگی کسی می‌گوید که با همه انتظار، بی‌توجهی دیده است. اما حافظ تلخی را با طنزی شیرین می‌پذیرد و از خیل غم سپاس می‌گوید که در روز بی‌کسی دست از سرش برنمی‌دارد. او غلام مردمک چشمی است که هنگام شمردن درد دل، هزار قطره می‌بارد. فال تو می‌گوید احساس عمیق تو دیده نشده نمی‌ماند؛ هیچ‌کس آن کرشمه‌ای را که تو می‌بینی نمی‌بیند. اما مراقب باش که انتظار، تمام جانت را نسوزاند؛ شمع باش، اما نه شمعی که خود را به هیچ بفروشد.