فال حافظ غزل ۲۸۵: در عهد پادشاه خطابخش جرم‌پوش

ای صاحب فال، حافظ در این غزل روزگاری را توصیف می‌کند که در سایه پادشاهی خطابخش و جرم‌پوش، ریاکاران هم نقاب انداخته‌اند؛ مفتی پیاله‌نوش شده و صوفی از کنج صومعه بیرون آمده است. وقتی از پیر می‌فروش درباره احوال شیخ و قاضی می‌پرسد، پاسخی می‌شنود که کلید فال توست: هر سخنی گفتنی نیست، حتی اگر محرم باشی؛ زبان درکش و پرده نگه دار. گویا از ماجرایی یا از کسی چیزهایی می‌دانی که گفتنش وسوسه‌ات می‌کند. این فال به تو توصیه می‌کند رازدار باشی و آبروی دیگران را نگه داری. حافظ در ادامه از تنگدستی و جوانی و نوبهار می‌گوید و عذر می‌خواهد که جرمش به دامن کرم پوشیده شود؛ یعنی خودت نیز به بخشش و چشم‌پوشی دیگران نیاز داری. بیت دیگری مژده می‌دهد که پروانه مراد رسیده است، پس مانند شمع زبان‌آوری مکن و خاموش باش. گاهی بهترین راه رسیدن به خواسته، سکوت به‌جا و صبر بی‌ادعاست. آنچه می‌خواهی نزدیک است؛ با پرحرفی آن را از دست نده.