فال حافظ غزل ۲۸۴: هاتفی از گوشه میخانه دوش

ای صاحب فال، این غزل کوتاه یکی از امیدبخش‌ترین غزل‌های حافظ است. ندایی از گوشه میخانه به گوش شاعر می‌رسد که می‌گوید: گناهت را می‌بخشند، غم مخور. بیت شاهد فال تو این است: لطف الهی کار خود را می‌کند و سروش، مژده رحمت را می‌رساند. اگر این روزها بار سنگینی از خطا یا پشیمانی بر دوش داری، یا گمان می‌کنی کارت به جایی نمی‌رسد، این فال به تو می‌گوید در رحمت بسته نیست. حافظ در بیتی دیگر می‌گوید لطف خدا بیشتر از جرم ماست؛ پس خودت را بیش از اندازه سرزنش نکن. اما نکته‌ای ظریف هم در غزل هست: هرچند وصال را با کوشش نمی‌دهند، تا آنجا که می‌توانی بکوش. یعنی گشایش هدیه است، اما کوشش تو نشانه شوق و شایستگی است. فال تو فال معنوی و آرام‌بخشی است؛ دلت را به لطفی بزرگ‌تر از توان خودت بسپار و در همان حال، از کوشیدن بازنایست. گره‌ای که امروز ناگشودنی می‌نماید، با همین لطف آرام‌آرام باز می‌شود.