فال حافظ غزل ۱۷: سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

ای صاحب فال، این غزل سراسر سوختن است: سینه از آتش دل در غم جانانه سوخت، تن از دوری دلبر گداخت و حتی دل شمع از سوز اشک عاشق، چون پروانه بر او سوخت. حافظ می‌گوید آتشی در این خانه بود که کاشانه را سوزاند؛ یعنی دردی که در دل داری، تنها از بیرون نیامده و ریشه در اشتیاقی عمیق دارد. او از شکستن توبه چون پیاله و سوختن جگر چون لاله می‌گوید و اعتراف می‌کند که خرقه زهد و خانه عقلش را عشق از میان برد. اما بیت شاهد فال تو دعوتی است به آشتی: ماجرا را کوتاه کن و بازآ که مردمک چشمم به شکرانه آمدنت خرقه از سر به در آورد و سوزاند. این بیت امید بازگشت کسی یا چیزی را می‌دهد که دوری‌اش دلت را آزرده است. بیت پایانی نیز اندرزی شیرین دارد: افسانه را رها کن و دمی خوش باش، که شب‌ها بیدار ماندیم و شمع در قصه‌گویی سوخت. یعنی بیش از این در گفت‌وگوهای بی‌پایان نمان و دست به کار شو.