فال حافظ غزل ۱۶: خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

ای صاحب فال، این غزل از کمان ابروی یار آغاز می‌شود که تیرش را به قصد جان عاشق رها کرده، و از این می‌گوید که محبت امروز و دیروز پدید نیامده و طرح آن پیش از نقش دو عالم ریخته شده است. تصویرهای غزل همه از چمن و بهار است: نرگس با کرشمه‌ای خودفروشی می‌کند، بنفشه زلف تابیده‌اش را گره می‌زند و سمن از شرم خاک در دهان می‌اندازد. حافظ اعتراف می‌کند که پیش از این از سر پرهیز گرد می و مطرب نمی‌گشت، اما نصیب ازل را نمی‌توان از خود دور کرد. یعنی گاهی راه زندگی ما را به جایی می‌برد که خود برنامه‌اش را نریخته بودیم، و همین بیراهه ظاهری، گشایش واقعی است. بیت شاهد فال تو بیت پایانی است: جهان اکنون به کام من می‌شود، زیرا گردش روزگار مرا به خدمت بزرگی رساند. این فال خبر از دری تازه می‌دهد که به یاری کسی بزرگ یا موقعیتی ارجمند به رویت باز می‌شود. آنچه تقدیر برایت نوشته، به سویت در حرکت است.