فال حافظ غزل ۱۸۶: گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از دو چیز سخن می‌گوید: وفای به امانت و سپردن کار به خدا. او می‌گوید اگر سالکی به عهد امانت وفا کند، از دل همین غم‌ها مژده امان می‌رسد. پس اگر قولی داده‌ای یا مسئولیتی بر دوش توست، وفای به آن خود دری به رهایی است. بیت شاهد، آرامش‌بخش‌ترین پیام غزل است: ای حکیم، چه رنج پیش آید و چه راحتی، آن را به دیگری نسبت مده که همه این‌ها از خداست. یعنی به جای سرزنش آدم‌ها و شرایط، نگاهت را به حکمتی بزرگ‌تر بدوز. حافظ می‌پرسد در کارخانه‌ای که راه عقل و فضل در آن بسته است، فهم ناتوان چرا فضولی کند؟ گاهی لازم نیست همه چیز را بفهمی تا آرام بگیری. او از مطرب می‌خواهد پرده بنوازد، زیرا کسی پیش از اجل نمی‌میرد؛ یعنی ترس بی‌جا را رها کن. درمان درد او یا وصل دوست است یا جامی صاف.