فال حافظ غزل ۱۸۵: نقدها را بود آیا که عیاری گیرند؟

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با پرسشی آغاز می‌کند: آیا روزی سکه‌ها را محک می‌زنند تا صومعه‌داران ریاکار ناچار به کاری حقیقی بپردازند؟ این یعنی سرانجام عیار هر کس آشکار می‌شود. او مصلحت را در آن می‌بیند که یاران کارهای بیهوده را رها کنند و دل به خم طره یاری بسپارند، یعنی به چیزی که واقعاً ارزش دل‌بستن دارد. حافظ هشدار می‌دهد که به نیروی پرهیز خود نناز، زیرا در لشکر زیبارویان قلعه‌ها را با یک سوار می‌گیرند؛ یعنی غرور به توان خود، آدمی را آسیب‌پذیر می‌کند. اما بیت شاهد، پند پایانی است: مردم روزگار غم بیچارگان را ندارند و اگر بتوان، بهتر است از این میانه کناری گرفت. پیام برای تو این است که از جمع‌های پرهیاهو و بی‌مهر فاصله بگیری و آرامش و دل خود را در جایی امن نگه داری. گاهی کنار کشیدن، عاقلانه‌ترین پیروزی است.