فال حافظ غزل ۴۶۱: کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با نامه‌ای اشک‌آلود آغاز می‌کند: قصه شوقم را نوشتم و چشمم گریان بود؛ بیا که بی تو از غمناکی به جان آمدم. او بارها با دو دیده خود گفته است: ای منزل‌های سلمی، سلمای شما کجاست؟ و حادثه‌ای شگفت را بازمی‌گوید: من کشته شده‌ام و صبر کرده‌ام، اما قاتلم شاکی است. حافظ پاکی دامن یار را به قطره‌ای که بر برگ گل می‌چکد تشبیه می‌کند و می‌گوید آبروی لاله و گل از خاک پای اوست. اما بیت شاهد فال تو در میانه غزل است: سستی را رها کن تا بهره ببری، که مثلی رایج است که توشه رهروان، چستی و چالاکی است. این بیت تو را از ماندن در اندوه و انتظار بیرون می‌کشد و به حرکت فرا می‌خواند. صبا عبیرافشان شده و ساقی باید برخیزد؛ یعنی فصل کار رسیده است. پس اندوه گذشته را با چابکی امروز جبران کن؛ آنچه می‌خواهی، با کاهلی به دست نمی‌آید.